وقت اضافه...؟

     چرا برای علم ارزش قائل نیستیم؟

هنگامی که عامل موفقیت مردم در کشورهای پیشرفته و علت رفاه و آسایش آن را بررسی می کنیم، به خوبی آشکار می­شود که یکی از مهمترین عوامل و شاید مهمترین عامل موفقیت آن ها توجه و ارزش گذاری برای علم و دانش است. هر چند که امروزه در میان غالب مسلمانان به اهمیت علم و کسب دانش اشاره می­شود و در این راستا به آیات و احادیث هم استناد می­کنیم، اما در عمل می­بینیم که در زندگی ما علم امری فرعی و حاشیه است و تا زمانی که ناچار نباشیم و در وضعیت بحرانی قرار نگرفته باشیم به سراغ آن نمی­رویم.

شاید علت اصلی، غفلت از این بینش باشد که خداوند رشد و پیشرفت در این جهان را بر مبنای کسب علم و دانش بنا نهاده است و ملت هایی که این بینش را درک کنند، قطعاً در آسایش و رفاه بیشتری به سر می­برند. در بسیاری از کشورهای پیشرفته اهمیت علم و کسب دانش از نان شب هم مهم­تر است، از این رو چه دانش آموزان و دانشجویان و چه اساتید و معلمان تلاش خود را برای تحقیق و بررسی و آزمایش و استفاده از دانش دیگران به کار می گیرند تا سنگی را بر بنای دانش بشری بگذارند، یا حداقل از دانش روز عقب نمانید. تلاش خستگی ناپذیر در دوران تحصیل علم و بعد از آن تلاش همه جانبه برای به کار بردن آن و علمی نمودن دانش در زندگی در حوزه های مختلف، از اقتصاد و جامعه گرفته تا پزشکی و دامپزشکی، سبب شده نظم سازمان یافته ای میان اجتماع بشری و طبیعت در کشورهای توسعه یافته شکل بگیرد.

قرار دادن صنعت و تکنولوژی در کنار حفظ محیط زیست و ایجاد محیطی پاکیزه و سرسبز که خود از امنیت روانی زندگی اجتماعی می­باشد حاصل تلاش ملت های کشورهای پیشرفته در حوزه های مختلف علم است. شاید جالب باشد بدانیم که در کشورهای پیشرفته حتی برای نجات یک گونه زنبور و جلوگیری از انقراض نسل آن هزینه های سنگینی صورت می­گیرد و تحقیقات و مطالعات علمی فراوانی انجام می­شود. وقتی که برای یک گونه زنبور این تلاش های علمی صورت می­گیرد، معلوم است که برای نجات انسان و جامعه چه هزینه و تلاشي می­شود!

اهمیت دادن به هدف و تلاش در جهت رسیدن به آن سبب شده که دوران تحصیل برای دانش آموزان و دانشجویان توأم به هدایت وقت و انرژی برای کسب علم باشد.

هنگامی که مقایسه ای میان این روش و شرایط موجود در کشورمان انجام می­دهیم، می بینیم که یکی از عوامل و مشکلات علوم توسعه در جامعه ما اهمیت ندادن به علم و دانش است، چه در مرحله تحصیل و چه بعد از آن. رواج مدرک گرایی، چشم و هم چشمی، نگاه کردن به زمان علم آموزی به عنوان اوقات فراغت، ترجیح دادن مسایل حاشیه­ای مثل تفریحات در دوران تحصیل بر اصل تحصیل بی اهمیتی به مطالعه و تحقیق مگر در سطح نمره آوردن و در نهایت عدم به کارگیری علم کسب شده در زندگی کاری سبب شده که علم در جامعه ما مظلوم واقع نماند.

از آن جا که بار توسعه در هر جامعه­ای بر دوش دانشجویان آن جامعه سنگینی می­کند، یعنی نسلی که در آینده مدیریت جامعه را به دست خواهد گرفت و استاد و مهندس و معلم و کارمند و مسئول خواهد شد، طبیعی است هنگامی که ارزش­های علمی و تحقیقاتی در دوران تحصیل علم رعایت نشود، نتیجه و بازخورد آن در دوران بعد از تحصیل و زندگی کار هم مثبت نخواهد بود. نتیجه این می­شود که تمامی زوایای زندگی ما، از هنر و فرهنگ گرفته تا عمران و اقتصاد، همه از معیارها و استانداردهای علمی فاصله دارد که خود این امر هم نتیجه­ای جز سردرگمی در بر دارند و نتیجه آن نبود رفاه و آسایش در زندگی و محیط اجتماعی ماست. از آن جا که ماه های آغازین فصل تحصیل را در مدارس و دانشگاه ها سپری می­کنیم، شاید فرصت مناسبی باشد که این موضوع مورد توجه و بررسی اساتید، معلمان، دانشجویان و دانش آموزان قرار گیرد و علت غربت علم در جامعه علمی ما مورد ارزیابی قرار گیرد، تا هر یک نقش خود را در رشد و توسعه جامعه ایفاء نمایند.

(منبع:www.beayan.net)